“Διαγενεακή δικαιοσύνη” ένα κρυπτοφασιστικό άρθρο.

 Ενα επικύνδυνο άρθρο δημοσιέυτικε στο blog “Γενιά των 700″. Τίτλος του “Διαγενεακή δικαιοσύνη”. Ένας τίτλος που έντεχνα παραπέμπει στην κρυπτοφασιστική λογική της διαγενεακής αδικίας. Μια πεμπτοφαλαγκίτικη προσπάθεια να διοχετευτεί η αγανάκτηση της γενιάς των 700 από τη λογική της ταξικής αδικίας στη λογική της διαγενεακής αδικίας. Από την πολιτική αντιπαράθεση προνομιούχων μη προνομιούχων να περάσουμε στην απολίτικη και επικίνδυνη αντιπαράθεση “παιδιών ένάντια στούς γονείς”. Η γενιά των 700 ένάντια στη γενιά των “ρετιρέ” της γενιάς του 114 και της γενιάς του πολυτεχνείου.

    “Απο τη μια μεριά η γενιά των baby boomers , του 114 και του πολυτεχνείου………..Απο την άλλη υπάρχει η γενιά των baby losers , η γενια των 700 ευρώ και η μικρώτερη αδελφούλα της η γενιά της χιλιετίας….”. υποστηρίζει ο αρθρογράφος .

    Τα χαρακώματα ενός νέου εμφυλίου αρχίζουν να οριοθετούνται.

    Με πολύ έξυπνο τρόπο ,τον Αμερικάνικο ιμπεριαλισμό τον αντικαθιστά ο οικογενειακός ιμπεριαλισμός .”..η συντριπτική πλριοψηφία (της νεολοαίας) έμαθε να ζεί υπό την ασφυκτκή προστασία και τα χρηματοδοτικά πακέτα “Μάρσαλ” της οικογένειας.” αναφέρει το άρθρο.

    Ο πατέρας έγινε ο νέος Μάρσαλ  της νεολαίας , η οικονομική του βοήθεια έγινα “το ιμπεριαλιστικό χρηματοδοτικό του πακέτο”. Έναs είναι ο εχθρός ο οικογενειακός ιμπεριαλισμός ,για τον αθρογράφο.

    Η γενιά του 114 και του πολυτεχνείου έγιναν τα ρετιρέ της κοινωνίας ,αφήνοντας στο απυρόβλητο τα ρετιρέ των μεγάλων τζακιών της οικονομίας και της πολιτικής.  “….οι νέοι ηλικιωμένοι της γενιάς του πολυτεχνείου ,ετοιμάζονται για μια δεύτερη εφηβεία. ……..από την ασφάλεια του κοινωνικού και επαγγελματικού τους ρετιρέ………”, αναφέρει ο αρθογράφος.

     Η πρωτοφανής εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο ,με τις πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού , διαστρευλώνεται και εμφανίζεται ως εκμετάλλευση της μιας γενιάς από την άλλη , ως εκμετάλευση των παιδιών από τους γονείς τους

      Με πολύ έντεχνο τρόπο συσκοτίζεται η πραγματική αλήθεια. Συσκοτίζεται η αλήθεια πως οι συνταξιούχοι της γενιάς του 114 παίρνουν σήμερα συντάξεις κατώτερες από τους γονείς τους. Ότι  οι μισθοί , τα μεροκάματα, οι ώρες εργασίας , τα συνταξιοδοτικά δικαιώματα , της γενιάς του πολυτεχνείου είναι σήμερα κατώτερα από τα αντίστοιχα των γονιών τους. Συγκαλύπτουν επικίνδυνα το αναμφισβίτητο γεγονός πως όλες οι γενιές απο τη γενιά του εμφυλίου ,του 114 , του πολυτεχνείου , και της γενιάς των 700 , είναι θύματα ένος βάρβαρου καπιταλισμού .Είναι θύματα μιας μειοψηφίας πολιτικών και οικονομικών “τζακίων” , σε συνεργασία με τα ξένα αφεντικά τους και τούς ντόπιους “παρακεντέδες”.

   Για όλες τις γενιές των μη προνομιούχων ίσχύει το “κάθε πέρσυ και καλύτερα κάθε φέτος και χειρώτερα”

   Για όλες όμως τις γενιές των προνομιούχων ισχύει το ” ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.”

     Η υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου των μη προνομιούχων έγινε χλιδή για τους προνομιούχους. 

    Αντι να δώσουν τα χέρια γονείς και παιδιά, για ένα ακατανίκητο μέτωπο ένάντια στον πραγματικό εχθρό τον βάρβαρο καπιταλισμό , κινδυνέυουν να βρεθούν αντιμέτωποι. Κινδυνεύουν για μιά ακόμη φορά να πέσουν θύματα ενός νέου εμφύλιου μεταξύ γονιών και παιδιών. Από την τραγωδία του εφύλιου  σπαραγμού 1949 , να περάσουμε σε έναν νέο εμφύλιο πόλεμο. Από τον αλληλοσπαραγμό του εργάτη με τον εργάτη ,του αγρότη με τον αγρότη , του επαγγελματία με τον επαγγελματία , να περάσουμε στον αλληλοσπαραγμό των παιδιών με τους γονείς.

     Η γενια των 700 πριν υιοθετήσει τέτοια κρυπτοφασιστικά συνθήματα , ας σκεφτεί πως γονείς και παιδιά είμαστε όλοι θύματα ενός απάνθρωπου κοινωνικού συστήματος. Ας αναλογιστεί η γενια των 700 μήπως η γενιά ων γονιών τους ζει το δικό της διπλό σιωπηλό δράμα. Μετά τις οικονομίες ΄για τις σπουδές των παιδιών τους που νοιώθουν πως πήγανε χαμένες , χάνουνε σήμερα και τα παιδιά τους. Τα παιδιά νοιώθους ξένα με τους γονείς και οι γονείς με τα παιδιά τους.

      Αυτήν την διαγενεακή αποξένωση , το σύστημα μπορεί εύκολα την μετατρέψει σε διαγενεακό μίσος , και στην κρίσιμη στιγμή σε διαγενεακό εμφύλιο πόλεμο.

      Αξιοποιώντας αυτήν την υπαρκτή αποξένωση των γενεών ,που το ίδιο το σύστημα δημιούργησε, είναι σε θέση σε συνθήκες κατάρρευσής του , να μετατρέψει τα παιδιά των μη προνομιούχων σε “ΓΕΝΙΤΣΑΡΟΥΣ” του συστήματος.

     Η γενιά των 700 είναι η νέα ατμομηχανή της κοινωνικής προόδου. Ας έχουν γνώση οι φύλακες και ας φροντίσουν να μην “κάψουν τις μηχανές της” με τα νοθευμένα , κρυπτοφασιστικά “καύσιμα” που κυκλοφορούν στην αγορά.

 

    

    

     

    

     

“Αλήτες ρουφιάνοι δημοσιογράφοι”

Τις τελευταίες δύο δεκαετίες παρατηρείται μια σημαντική αλαγή στο χώρο της δημοσιογραφίας. Οι δημοσιογράφοι από σύμμαχοι και συνεργάτες των λαϊκών κινητοποιήσεων, κύρια από τη μεταπολίτευση και μετά, μετατράπηκαν σε αντιπάλους μετά την δεκαετία του 80. Έτσι παρατηρούμε τελευταία στις πορείες διαμαρτυρίας των πολιτών να ακούγεται το σύνθημα “αλήτες ρουφιάνοι δημοσιογράφοι”.
Και φυσικά αναρωτιέται κανείς αν εχουν δίκαιο οι πολίτες ,η , αν δικαιολογημένα διαμαρτύρονται οι δημοσιογράφοι.
¨Οσο και αν , αυτό το σύνθημα ,δυσαρεστεί το δημοσιογραφικό κόσμο ,οι πολίτες έχουν απόλυτο δίκαιο. Η δημοσιογραφία έπαψε να είναι σύμμαχος των λαϊκών κινητοποιήσεων , και βρέθηκε στην αντίπερα όχθη. Έγινε αντίπαλος.
Το γεγονός αυτό μας υποχρεώνει να αναζητήσουμε την αιτία αυτού του γεγονότος ,τόσο για να ξέρουμε πως θα το αντιμετωπίσουμε , όσο και για να πειστούν οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι ότι οι πολίτες έχουν δίκαιο.
Κατά την γώμη μου η αιτία του “κακού” βρίσκεται , στο γεγονός της εμπορευματοποίησης της πληροφορίας . Στό γεγονός πως η πληροφορία έπαψε , κύρια από το 80 και μετά, να είναι δημόσιο αγαθό ,και έγινε καπιταλιστικό εμπόρευμα. Σε μιά εποχή όπου όλα τα δημόσια αγαθά εμπορευματοποιούνται η πληροφορία δεν μπορούσε να “μείνει απ΄έξω”. ¨Οταν εμπορευματοποιούνται ,παδεία, υγεία , επιστημονική γνώση,νερό, αέρας , δημόσιοι δρόμοι,λιμάνια ,και αεροδρόμια, η πληροφορία δεν ήταν δυνατόν “να τη γλυτώσει”.
Φυσική συνέπεια αυτού του γεγονότος ήταν η δημιουργία της μεγάλης βιομηχανίας παραγωγής εμπορευματικής πληροφορίας. Τα μεγάλα ιδιωτικά κανάλια και οι μεγαλοεκδότες. Φυσική συνέπεια ήταν η δημιουργία μεσαζόντων και μαγαλοδιακινητών του εμπορεύματος , οι πρωταγωνιστές των καναλίων και των εφημερίδων. Τα golden boys του ενημερωτικού συστήματος , που όπως και του τραπεζικού ,αδιαφορούν για την ποιότητα και τις συνέπειες του εμπορεύματος. Αυτό που του ενδιαφέρει είναι τα μπόνους που θα εισπράξουν ,και τα κέρδη της επιχείρησης. Τέλος φυσική συνέπεια ήταν η δημιουργία ενός δημοσιογραφικού προλεταριάτου , που σε συνθήκες οικονομικής κρίσης , υποχρεώνονται να ενδιαφέρονται περισσότερο για την επιβίωση της ειχείρησης παρά για την ποιότητα του προίόντος.
Όμως το εμπόρευμα πληροφορία έχει μια σημαντική ιδιαιτερότητα σε σχέση με τα άλλα εμπορεύματα. Εκτός από την ανταλακτική του αξία , όπως έλεγε ο Μαρξ ,έχει και την αξία χρήσης του. Και η εξία χρήσης βρίσκεται στο γεγονός πως αποτελεί πνευματική τροφή για τον άνθρωπο. Πνευματική τροφή για τον εγκέφαλο, για την σκέψη και την συνείδηση του αθρώπου. Όσο περισσότερες τοξικές ουσιες περιέχει αυτή η τροφή , τόσο περισσότερο δηλητηριασμένος ο εγκέφαλος , η σκέψη και η συνείδηση των ανθρώπων. ¨Οσο περισσότερο τοξική η πληροφορία τόσο δυσκολώτερη η απεξάρτηση . Τόσο μεγαλύτερη η ανάγκη για περισσότερη κατανάλωση .Τόσο μεγαλύτερα τα κερδη των αφεντικών.
Μια δηλητηριασμένη όμως σκέψη και συνήδειση των πολιτών δεν ωφελεί μόνο τα αφεντικά της ενημερωτικής βιομηχανίας. Ωφελεί όλα τα αφεντικά ,γιατί με τον τρόπο αυτό μπορούνπιό εύκολα να επιβάλουν τον εργασιακό μεσαίωνα. Έτσι η βιομηχανια αυτή από τα ίδια τα πράγματα γίνεται το χαϊδεμένο παιδί όλων των άλλων βιομηχανιών, αλλά και του κράτους των βιομηχάνων.
Η Βιομηχανία της πληροφόρησης έγινε η περισσότερο επικίνδυνη βιμηχανία παραγωγής τοξικών αποβλήτών. Και το οικολογικό κίνημα κάτι πρέπει να κάνει για την προστασία του κινωνικού περιβάλλοντος. Κάτι πρέπει να κάνουμε για τις τοξικές ουσίες που υπάρχουν στα πνευματικά τρόφιμα.
Η λύση δεν είναι δύσκολη αρκεί να κάνουμε ότι γίνεται με τα άλλα τρόφιμα. Ότι γίνεται με την παραγωγή οικολογικών τροφών. Να παράγουμε “οικολογική πληροφορία”. Πλήροφορία χωρίς τοξικά. Το εργαλείο υπάρχει ,είναι το ίντερννετ. Καλλίεργητές υπάρχουν είναι οι μπλόκερς. Δεν απόμένει παρά εκπαίδευσή τους από ειδικούς επιστήμονες. Δεν απόμένει παρά γνωση των τοξικών μιας πληροφορίας , η εξέυρεση των πηγών για τίς κατάλληλες πρώτες ύλες του προϊόντος , και η οργάνωση ενός δικτύου εθελοντών διακίνησης του αγαθού.
Εκείνο όμως που χρειάζεται πάνω από όλα είναι η συνειδητοποίση πως χωρίς προστασία του πνευματικού περιβάλλοντος από τα τοξικά απόβλητα των ενημερωτικών βιομηχανιών , δεν είναι δυνατή η προστασία του φυσικού περιβάλλοντος από τα δικά του τοξικά απόβλητα.

Νόμιμοι Κουκουλοφόροι

Ετυχε να παρευρεθώ στην μεγάλη πορεία της Δευτέρας στο Σύνταγμα. Είδα την πορεία και τους κουκουλοφόρους με τα μάτια μου. Είδα τις φωτιές στις καρδιές της νεολαίας και τις φωτιές στα κτίρια γύρω από την πορεία. Γύρισα σπίτι και άνοιξα την τηλεόραση. Η μία εικόνα ,καμία σχέση με την άλλη. Στην πραγματική εικόνα κυριαρχούσε η πορεία. Στην εικονική πραγματικότητα της τηλεόρασης κυριαρχούσε η φωτιά. Είχες την εντύπωση πως η Αθήνα καίγεται. Η πόλι πηρε φωτιά από την μια άκρη στην άλλα.

     Εύλογο να αναρωτηθεί κανείς ποιά φλόγα είναι περισσότερο επικίνδυνη. Η φλόγα του κουκουλοφόρου στο κτίριο η η φλογα της τηλεόρασης. Η φλόγα που ανάβει ο παράνομος κουκουλοφόρος σ’ενα κτίριο ; Η η φλόγα του νόμιμου “κουκουλοφόρου “που καίει μέσα στο σπίτι του κάθε έλληνα. Ποιός είναι πιό επικίνδυνος. Ο κουκουλοφόρος με την μάσκα η ο κουκουλοφόρος χωρίς μάσκα. Μήπως ο πρώτος είναι το εργαλείο για να κάνει τη δουλειά του ο δεύτερος;

    Σίγουρα πιό επικύνδυνος για το λαό ειναι ο νόμιμος “κουκουλοφόρος”. Η τηλεόραση.

    Η φλόγα του παράνομου καίει ένα άψυχο κτίριο. Η η φλογα του “νόμιμου” καίει τις συνειδείσεις των αδικημένων αυτής της κοινωνίας. Ρίχνει λάδι “στη φωτιά του φόβου” για να παραλύσει η λογική του αδικημένου.Τρομοκρατεί τις ψυχες των αγανακτισμένων για να  αποτραπεί η δράση τους.

     Η στιγμή της νόμιμης τρομοκρατίας των ΜΜΕ δεν είναι τυχαία. Η πρωτοφανής οικονομική κρίσι. Το “ανίερο” σκάνδαλο του Βατοπεδίου. Η καταλήστευση του δημόσιου πλούτου. ΟΙ υποθέσεις Ziemes και Vodafone .H αυξανόμενη διαφθορά.

     Όλα αυτά προκαλούν ένα τεράστιο κύμα αγανάκτησης των πολιτών. Και η αγανάκτηση μπορεί να οδηγήσει στο ξύπνημα των σεινηδείσεων των αδικημένων. Μπορεί να οδηγήσει στη λογική αναζήτηση των υπεύθυνων αυτής της κατάστασης ,και να στραφούν εναντίον τους.

     Αυτό φοβάται και τρέμει το σημερινό σύστημα εξουσίας. Ξέρουν πολύ καλά που μπορεί να οδηγήσει μια παρατεταμένη κρίση. Και τό μόνο αποτελεσματικό όπλο τους είναι ο φόβος. Ξέρουν πολύ καλά πως ο φόβος των όπλων δεν αποδίδει σήμερα. Είναι πολύ πιό αποτέλσματικό το όπλο του φόβου. Ανάβουν τις φωτιές του φόβου για να καλύψουν με τον καπνό τους μια τραγική πραγματικότητα. Για να εμποδίσουν τον λαό να δει τι κρίβεται κάτω από τον καπνό. Για να μη μπορούν να δούν το στόχο του αγώνα τους και να στραφούν ένάντια στούς κουκουλοφόρους η ένάντια στους  μπάτσους μένοντας οι ίδιοι στο απυρόβλητο της ιερης αγανάκτησης των πολιτών.

    Απέναντι σε με μια τέτοια τρομοκρατία του φόβου ένα ειναι το “αντιπαλον δέος”. Ένας είναι ο εχθρός του. Η αντιτρομοκρατική δράση των μλόκερ. Η νομεκλατούρα της Αριστεράς δεν μπορεί να σταθεί απέναντι. Έχει συμμαχίσει με τους νόμιμους “κουκουλοφόρους” των ΜΜΕ για να εξασφαλίσει την καρέκλα της.

    Μόνο η γενιά των 700 με όπλο το ίντερνετ μπορεί να εξουδετερώσει έναν εχθρό που είναι μέσα σε κάθε σπίτι .Γιατι μόνο το ίντερνετ μπορεί να μπει στο σπίτι του κάθε αδικημένου και να αντιμετωπίσει τον εχθρό σώμα με σώμα.

     Για να γίνει όμως αυτό θα πρέπει οι μπλοκερς να οργανωθούν σε “κανονικό ηλεκτρονικό στρατό” όπως και οι αντίπαλοί τους. Χρειάζονται ηλεκτρονικοί στρατηγοί, αξιωματικοί και στρατιώτες. Πάνω από όλα όμως χρειάζονται τα κατάλληλα ηλεκτρονικά όπλα και πολεμοφόδια. Ο αγώνας δεν κερδίζεται με ανοργάνωτους ελευθερους  σκοπευτές .

      Αυτά διστυχώς σήμερα λείπουν από την μπλοκόσφαιρα. Έτσι ο εχθρός αγωνίζεται χωρίς αντίπαλο.

      Και υπάρχει μεγάλος κίνδυνος όταν η εξουσία λειτουργεί χωρίς υπολογίσιμο αντίπαλλο να εκτρέψει την πορεία προς φασιστικά μονοπάτια.Τα πρώτα σημάδια φάνηκαν στον ορίζοντα ,για  “κατάσταση εκτάτου ανάγκης” στη χώρα.

      ΜΠΛΟΚΕΡΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΓΡΗΓΟΡΕΙΤΕ ΠΡΙΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ. 

    

Μοναχικές Γυναίκες

Περπαντώντας στούς δρόμους της πλατείας  “Ομονοίας” της μπλοκόσφαιρας δεν είναι δύσκολο για έναν “νεοφώτιστο” να διακρίνει τις παρέες των μοναχικών ανδρών και γυναικών. Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθείς πόσο πιό έντονο είναι το συναίσθημα της μοναξιάς σε μια μοναχική γυναίκα , σχετικά με τον άνδρα.

Δεν μπορεί παρά να αναρωτηθείς γιατί αυτή η  τόση ανθρώπινη μοναξιά.

 Πολλές γυναίκες ξεκινούν έναν εμφύλιο πετροπόλεμο με τους άνδρες έχοντας υψομένη τη σημαία του “εσύ φταίς “ και οι άνδρες ανταπαντούν με τον ίδιο τρόπο.

 Τέλευταία υψώθηκε  η λευκή σημαία της “ανακωχής” με σύνθημα το “φταίμε και οι δυό” . Έφταιξα και εγώ έφταιξες και συ παραδέχονται δυό σύντροφοι μετά το χωρισμό. Έφταιξε και η μαμά και ο μπαμπάς λέει το παιδί για το χωρισμό των γονιών του. Και φυσικά οι ενοχές και των δύο χωρισμένων “στα ύψη”.

   Αυτό που δεν πέρασε ίσως ποτέ από το μυαλό, είναι το ενδεχόμενο να μην φταίει κανείς από τούς δυό. Το ενδεχόμενο ,άνδρας ,γυναίκα και παιδιά να είναι όλοι τους θύματα μιας κτάστασης ,έξω από τον εαυτό τους. Να είναι θύματα μιας κοινωνικής ζούγκλας ,που οι ανεξέλεκτες δυνάμεις της οδηγούν στο αδιέξοδο της μοναξιάς. Μια κοινωνία που σου επιτρέπει να επιλέξεις πόιό μανοπάτι θα ακολουθήσεις για να φθάσεις στη μοναξιά ,αλλά δεν σου επιτρέπει να το αρνηθείς ¨Ενα μονοπάτι που οδηγεί τελικά στην αποξένωση του ανθρώπου από τον εαυτό του. Στη μοναξία του ανθρώπου από το άτομό του. Στο “διαζύγιο” της μάνας και του πατέρα από τον εαυτό τους ,πρίν προχωρίσουν στο διαζύγιο μεταξύ τους.

   Μια υποχρεωτική ανθρώπινη πορεία στη ζωή, όπου η γυναικεία φύση δέχεται πολύ οδυνηρά χτuπήματα για να αποξενωθεί από τη γυναικεία τηςσυνείδηση. Για να αποξενωθεί η γυναίκα από τον εαυτό της .Τα χτυπήματα αυτά είναι πολύ πιό οδυνηρά από τα αντίστοιχα χτυπήματα στην ανδρική φύση. Γιαυτό και ο πόνος του αποχωρισμού αυτού είναι μεγαλύτερος στην γυναίκα από ότι στον άνδρα.

   Αυτός ο ενστικτώδης και όχι συνηδειτός πόνος κάνει τη γυναίκα να νοιώθει σαν το αγριο ζωάκι μέσα στό κλουβή. Και αν κάποιος άνδρας νοιώσει τη μοναξιά της και απλώσει  το χέρι για   βοήθεια , αντιδρά σαν το αγρίμι . Έτοιμη  να το γρατσουνίσει η να απομακρυνθεί. Όταν ξαναβρεθεί μόνη παρέα με τη γυναικεία της φύση, επαναλαβμάνει το τραγούδι:

   ” δωσ΄μου ένα χέρι να πιαστώ

     να πιαστώ να κρατηθώ” η

   ” δώσμου το χρόνο σου

     και εγώ θα γύρω

    το κεφάλι μου στον  ώμο σου” .

    Η γυναικεία όμως συνείδηση αποξενωμένη από τη γυναικεία φύση αντιδρά.

            ” Μα η τρομαγμένη μου καρδιά

              Μου λέει δεν γίνεται

             Στου πρώτου άγνωστου το γειά

             Δεν παραδίνεται.”

            Σε μια τέτοια τρογμαγμένη καρδιά δεν μπορεί παρά και ο ανδρας μέσα από το δικό του κλουβί της μοναξιάς να απαντά με τό τραγούδι.

           Πιό καλλή η μοναξιά

          Από σένα που σε χάνω

     Φυσικά η ιστορία επαναλαμβάνεται. Ο ένας χωρισμός διαδέχεται τον άλλο. Και αυτό γιατί δυστυχώς η μοναξιά δεν αντιμετωπίζεται με μοναξιά. Δύο μοναξιές δύσκολα κάνουν μια καλλή παρέα.

     Έτσι σε κάποιο στάδιο της  ζωής τους οι άνθρωποι συνειδητοποιούν πως ” εμείς για αλλού  κινησαμε και αλλού η ζωή μας πάει” . Τώρα όμως είναι πλέον αργά σκέφτονται οι περισσότεροι.

Είναι όμως αργά πραγματικά ;  Και αν είναι αργά πραγματικά μήπως ισχύει το ” κάλλιο αργά παρά ποτέ γιατί ποτέ δεν είναι αργά”

    Μήπως έστω και αργά κάποτε πρέπει να ξεκινήσουν οι άνθρωποι, έναν αγώνα ένάντια στην  “επιδημία” της κοινωνικής αποξένωσης και της ανθρώπινης μοναξιάς; Μήπως κάποτε πρέπει να ξεκινήσει μια προσπάθεια απελευθέρωσης του ανθρώπου από τη μοναξιά με τον εαυτό του; Μήπως κάποτε πρέπει να σταματήσει ο “εμφύλιος” πετροπόλεμος ανάμεσα στη γυναίκα και τον άντρα για τον υπέυθυνο της μοναξιάς; Μήπως πρέπει έστω και αργά να ξφύγει ο άνθρωπος από τα “λιμνάζοντα ύδατα” του ” φταίμε κ’οι δυό για την αγάπη μας που κάναμε κομάτια”;

   Μήπως κάποτε ανδρες και γυναίκες , γονείς και παιδιά πρέπει να δώσουνε τα χέρια , και να αποτελέσουνε μια ακατανίκητη δύναμη ενάστια σε μια κοινωνία που γεννάει μοναξιά ; Μια ακατανίκητη δύναμη για κοινωνικές αλλαγές που θα απελευθερώνουν τον άνθρωπο από την κοινωνική αποξένωση και την ανθρώπινοι μοναξιά;

Δεν φταίει ο άνδρας , δεν φταίει η γυναίκα, δεν φταίνε και οι δυό για την ανθρώπινη μοναξιά. Όλοι είναι θύματα μιας κοινωνίας που γεννάει μοναξιά. Και πρέπει να την αλλάξουμε

      Μεγάλλοι ανθρωπιστές φιλόσοφοι μας έδειξαν το δρόμο. Φθάνει να τους μελετήσουμε , να τους κρίνουμε , κ.αι να επιλέξουμε τον δικό μας δρόμο που οδηγεί στην απελευθέρωση του ανθρώπου από την Κοινωνική αποξένωση και τη μοναξιά με τον εαυτό του

Η Μαγεία του Ιντερνετ

     Απόμαχος της επαγγελματικής , πολιτικής και κοινωνικής δράσης , σκέφθηκα να περάσω την ώρα μου κάνοντας μια βόλτα στην “πλατεία Ομονείας” της Μπλοκόσφαιρας. Έτυχε να πέσω επάνω στην παρέα όπου ΄γινότανε έντονος διάλογος για τα μπλοκς. Για τα συν και τα πλην αυτού του χώρου.

     Μου δημιουργήθηκε η απορία πως απο τον διάλογο αυτόν ,των παλαίμαχων της μπλοκόσφαιρας , λείπει ένα σημαντικό ,το σημαντικώτερο κατά τη γνώμη μου στοιχείο του ίντερνετ,καιτου ηλεκτρονικού διαλόγου. 

     Μέχρι σήμερα οι άνθρωποι επικοινωνούσαν μεταξύ τους με τον άμεσο προφορικό διάλογο η τον έμμεσο τηλεφωνικό. Αυτός ο διάλογος δεν είναι παρά ένα ηχητικό κύμα που περνάει από το αυτί μας και αμέσως μετά πάυει να υπάρχει ,πεθαίνει. Αυτόν τον διάλογο , ευχάριστο η δυσάρεστο , δεν θα τον ξαναζήσουμε ποτέ. Κατα τον ίδιο τρόπο που μια ευχάριστη η δυσάρεστη στιγμή της ζωής μας δεν θα μπορούσαμε ποτέ να την ξαναζήσουμε αν δεν υπήρχε μια φωτογραφική μηχανή. 

    Και ακριβώς αυτόν τον ρόλο ΄και την ανάγκη του ανθρώπου μπορεί να πραγματοποιήσει το ίντερνετ. Το κάθε μπλόκ , και κάθε fase book , δεν ειναι παρά μια φωτογραφία ενος ηλεκτρονικού διαλόγου που προηγήθηκε. Ο Ηλεκτρονικός διάλογος τώρα έχει φωτογραφιθεί , έχει αρχειοθετηθεί στο  “άλμπουμ” του σκληρου δίσκου και όταν θέλουμε μορούμε να τον ,ξαναζήσουμε ,να τον ξαναζωντανέψουμε , να  τον αποθανατίσουμε. Ο ανθρώπινος διάλογος με τον τρόπο αυτό έχει εξασφαλίσει την διαιώνιση του “είδους” του , όπως η  ανθρώπινη αναπαραγωγή εξασφαλίζει την διαιώνιση του ανθρώπου. 

    Το ίντερνετ με δυό λόγια δεν είναι παρά η φωτογραφίκή μηνανη του ανθρώπινου διαλόγου. Αν από τη μηχανή αυτή προκύπουν ταινίες πορνό η κινηματογραφικά αριστουργήματα ,γιαυτό δεν ευθύνεται η φωτογραφική μηχανή. Αυτή η ηλεκτρονική φωτογραφική μηχανή είναι μια επανάσταση , και από καμία επανάσταση δεν λείπουν οι παράπλευρες απώλειες.

    Το δεύτερο σημαντικό στοιχείο του ίντερνετ που προκύπτει από το πρώτο είναι ότι με τον τρόπο αυτό ο διάλογος γίνεται πιό ανρθώπινος. Όπως στη φωτογράφιση δεν μπορείς να εμφανιστείς με μαλιά αχτένιστα , με ρούχα ακατάλληλα και χωρίς χαμόγελο , το ίδιο είτε το θέλουμε είτε όχι θα γίνει στην ηλεκτρονική φωτογραφία του μπλόκ. Μέσα από το μπλόκ ο άνθρωπος εξωτερικέυει περισσότερο το καλό κομάτι του ευτού του παρά το κακό. Και αυτό έχει τη σημασία του. Το να περιποιείται κανείς τον καλό εαυτό του και να παραμελεί τον κακό ,κανει τον άνθρωπο περισσότερο άνθρωπο.

  Όποιος έτυχε να έχει την εμπειρία και τηλεφωνικής επικοινωνίας με έναν μπλόκερ , άγνωστο προσωπικά μπορεί να καταλάβει τη διαφορά. Ο άνθρωπος της τηλεφωνικής επικοινωνίας μπορεί να είναι ένας άλλος άνθρωπος από τον άνθρωπο του μπλόκ. Στην τηλεφωνική επικοινωνία ο άνθρωπος λειτουργεί περισσότερο με το ένστικτο και την παρόρμηση , η λογική δεν προλαβαίνει να συμμετάσχει. Στην ηλεκτρονική επικοινωνία λειτουργεί περισσότερο η λογική και λιγώτερο το ένστικτο και η παρόρμηση..Η ηλεκτρονική επικοινωνία στο σύνολό της είναι μια πιό ενθρώπινη επικοινωνία , παρά της αντιρήσεις ωρισμένων, και παρά τις εξαιρέσεις που αναγκαστικά θα υπάρχουν. Οι εξαιρέσεις πάντα επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

  Ο ηλεκτρονικος διάλογος είναι μια επανάσταση για την ανθρώπινη κοινωνία.Μια επανάσταση που βρίσκεται στα πρώτα της βήματα. Είναι φυσικό να υπάρχουν οι πρώτες δυσκολίες και οι πρώτες απαγοητέύσεις. ΟΙ πρωτεργάτες αυτής της επανάστασης δεν πρέπει ” να το βάλουν κάτω”. Ας μην ξεχνάνε πως κάθε επανάσταση έρχεται σε σύγκρουση με τεράστια συμφέροντα. Κάθε επανάσταση έχει τους εχθρούς της .¨Ομως καμιάς πραγματικής επανάστασης το κάστρο δεν κατελήφθη από έξω. Η κατάληψή του πάντα γίνεται από μέσα. Είναι άλλο πράγμα να “έχουν γνώση οι φύλακες” του εσωτερικού εχθρού και άλλο να παραιτούνται από τον αγώνα.

H “Mαύρη” ελπίδα

Μετά τις Αμερκάνικες εκλογές μια νέα ελπίδα κυριαρχεί στις συνειδήσεις της παγκόσμιας κοινωνίας. Μια ελπίδα σε “μαύρο φόντο” εξ αιτίας του προέδρου που εκλέχτηκε. Μια ελπίδα , που σε μια στιγμή  φοβου ,από την οικονομική κρίση , εποτέλεσε μια σημαντική δόση ηρεμιστικού.

  Η ελπίδα αυτή από μόνη της γεννάει το ερώτημα ,εάν θα δικαιωθούν όσοι ελπίζουν  η αν ,για μιά ακόμη φορά , θα ακολουθήσει η απαγοήτευση , όπως συνέβη και στο παρελθόν.

  Οι απόψεις μοιράζονται. Άλλοι υποστηρίζουν την δικαίωση της ελπίδας και άλλοι το αντίθετο. Κατά την άποψη αυτής της σελίδας οι πιθανότητες για δικαίωση είναι λίγες. Περισσότερες πιθανότητες συγκεντρώνει η άποψη πως και η εκλογή Ομπάμα θα αποδειχθεί ” μια από τα ίδια”. Και αυτό γιατί ο Ομπάμα δεν είναι ο πρόεδρος των μάυρων της Αμερικής. Ειναι ο μαύρος πρόεδρος των λευκών της Αμερικής. Δεν είναι εκπρόσωπος της φτωχολογιάς των μαύρων, είναι εκπρόσωπος ενός προνομιούχου κομματιού των μαύρων που έχουν αναρριχηθεί στο ανώτερο στρώμα της μεσαίας τάξης των Αμερικανών. Δεν είναι τυχαία η δήλωση της συζύγου του Ομπάμα , ότι πρώτο μέλημα του νέου προέδρου είναι η αποκατάσταση της μεσαίας τάξης της Αμερικής.

 Μια τέτοια προσπάθεια όμως σε μια στιγή σοβαρής οικονομικής κρίσης αποτελεί επιστροφή στο παρελθόν. Αποτελεί συντηρητική λογική. Είναι συντήρηση δεν είναι πρόοδος. Το ποτάμι της εξέλιξης μιας κοινωνίας δεν γυρίζει πίσω. Κάθε προσπάθεια να γυρίσει πίσω είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Μια προσπάθεια αποκατάστσης του μπακάλη σε βάρος των σουπερμάρκετ  θα αποτελούσε μια επικινδυνη οπισθοδρόμηση.

  Η μεσαία τάξη της Αμερικάνικης κοινωνίας οδηγείται στο περιθώριο της ιστορίας από τις ακατανίκητες δυνάμεις της πραγματικής οικονομίας. Η τύχη του μπακάλη της γειτονειάς είναι και η τύχη της σημερινής μεσαίας τάξης. Δεν μπορεί η Αμερικάνικη κοινωνία να στηρίξει το μέλλον της ,στις αδύναμες πλάτες της μεσαίας τάξης. Το μέλλον της Αμερικάνικης κοινωνίας μπορεί και πρέπει να στηριχτεί στις πλάτες των νέων κοινωνικών στρωμάτων που γεννήθηκαν μέσα σ΄αυτήν την κοινωνία.

   Αν από τις Αμερικάνικες εκλογές γεννήθηκε μια ελπίδα για την παγκόσμια κοινωνία , αυτη δεν είναι η εκλογή Ομπάμα. Είναι η νέα ατμομηχανή της Αμερικάνικης κοινωνίας, που έβαλε μπροστά τις μηχανές της κατά την  προεκλογική περίοδο. Και αυτή η ατμομηχανή είναι ο κόσμος του ίντερνετ. Ο κόσμος που κατά γενική ομολογία ηταν ο πρωταγωνιστής της εκλογικής επιτυχίας του Ομπάμα. Πρωταγωνιστές αυτής της ατμομηχανής ήταν ,είναι,και θα είναι ,ο κόσμος των μπλόκερς. Αυτός ο κόσμος αποτελεί την ελπίδα και την κινητήρια δύναμη της νεας κοινωνίας που έχουμε ανάγκη όλοι μας.

    Αυτή η ατμομηχανή έχοντας στις μηχανές της τα ξεπερασμένα ιδεολογικά καύσιμα του παρελθόνος, κινείται σήμερα στην παλαιά σιδηροδρομική γραμμή που οδηγεί σε αδιέξοδο.  ¨Ομως δεν υπήρχε άλλη λύση. Η μέθοδος της δοκιμής του “λάθος” ,”σωστό” ,είναι η μόνη που οδηγεί στην ανακάλυψη του ¨σωστού” . Είναι η δοκιμασμένη μέθοδος της επιστήμης. Το λάθος δεν είναι κατ΄ανάγκη κακό. Είναι η μήτρα που γέννάει το σωστό. Όλη η ιστορία της επιστήμης δεν είναι παρά μια ετέλειωτη αλυσίδα από εναλλασσόμενους κρίκους , “λαθος”, “σωστό”.

  Η νέα ατμομηχανή δεν μπορεί παρά, αργά η γρήγορα , να μπει στην τροχιά των αλαγών που έχει ανάγκη η κοινωνία σήμερα. ¨Ομως κάθε αλαγή είναι και ένας κοινωνικός πόλεμος. Καί κάθε πόλεμος έχει τις “παράπλευρες απώλειές του”. Εδώ ακριβώς βρίσκεται η μεγάλη ευθύνει που έχει αποθέσει η ιστορία στις πλάτες  αυτού του κοινωνικού στρώματος. Όσο γρηγορότερα βρεθεί στο σωστό δρόμο, τόσο μικρότερες η παράπλευρες απώλειες. Η πείρα και η μελέτη του παρελθόντος αποτελλεί πολύτιμο εργαλείο.

Η οικονομική κρίση στη Βουλή.

   Η εικόνα της συζήτησης στη βουλή για την οικονομική κρίση, οδηγεί  σε θλιβερά συμπεράσματα . ¨Όλα τα κόμματα ,στην ουσία, πρότειναν την ίδια λύση για το ξεπέρασμα της κρίσης. Και η λύση αυτή είναι μια. Επιστροφή στον κρατικό καπιταλισμό. Η διαφορά μεταξύ των κομμάτων βρίσκεται στην ποσότητα της δόσης αυτής της συνταγής.

   Η Ν.Δ. προτείνει μια ελάχιστη δόση για ..”τα μάτια όλης της κοινωνίας”. Το ΠΑΣΟΚ πρότεινε μεγαλύτερη δόση για να “χαϊδέψη”  τα αυτιά των μικροαστών. Ο ΣΥΡΙΖΑ πήγε λίγο παραπέρα προτείνοντας κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος. Και τέλος το ΚΚΕ πλειοδότησε. ‘Ολα κρατικά. Όλα τα κόμματα δηλαδή μας προτείνουν να γυρίσουμε πίσω σε μια πολιτική που δοκιμάστηκε και απέτυχε. Απέτυχε σαν Σοβιετικός κρατικός καπιταλισμός. Απέτυχε σαν σοσιαλδημο-κρατικόςκαπιταλισμός. Όπου νάναι αναμένεται και η αποτυχία των νεων κρατικών καπιταλισμών Ρωσίας και Κίνας.

   Η συζήτηση αυτή στη βουλή έδειξε πως το πολιτικό πρόβλημα στην Ελλάδα δεν είναι ο δικομματισμός. Το πρόβλημα είναι ο ξεπερασμένος από τα πράγματα διακομματισμός. Το πρόβλημα είναι ο υπαρκτός πολιτικός Διπολισμός. Ο Διπολισμός Δεξιά- Αριστερά. Και είναι πρόβλημα γιατί αυτός ο υπαρκτός πολιτικός Διπολισμός δεν μπορεί να εκφράσει τον σημερινό κοινωνικό Διπολισμό Δεξια-Αριστερά.

  Η Ν.Δ. το κόμμα της εθνικής μεγαλοαστικής τάξης της δεκαετίας του 70, αδυνατεί να εκφράσει τα συμφέροντά της , όπως αυτά διαμορφώνονται σήμερα. Στις συνθήκες παγκοσμιοπίησης ,η τάξη αυτή , υποχρεώνεται να λειτουργήσει ,χωρίς τον προηγούμενο κρατικό προστατευτισμό . Αυτή η κατάσταση την οδηγεί σε μια συρίκνωση της πολιτικής και οικονομικής της δυναμης , υπερ των ξενων πολυεθνικών και των σχετικών διεθνων Καρτέλ. Ο φόβος της περιθωριοποιησής της την υποχρεώνει σε μια πορεία επιστροφής στο παρελθόν “με ήπια προσαρμογή”

  Το ΠΑΣΟΚ είναι ο γνήσιος εκφραστής του φτωχού συγγενη της μεγαλοαστικής τάξης, των μικροαστών. Η τάξη αυτή βρίσκεται σε πολύ χειρώτερη , και σε ένα βαθμό σε αντιπαράθεση με την προηγούμενη. Ο φόβος του “μπακάλη” που εκτοπίστηκε από το σούπερ μάρκετ, την οδηγεί σε συντηριτικές λογικές. Στην ίδια λογική με τους μαγαλλοαστούς, επιθυμούν και αυτοί μια επιστροφή στο παρελθόν. Στην σιγουριά της κρατικής παρέμβασης. Όχι όμως με μια ΄” ηπια προσαρμογή ” αλλά με γοργότερα βήματα. Και αυτό έκανε ο Παπανδρέου στη Βουλή. 

  Ο ΣΥΡΙΖΑ εκφραστής της μικροαστικής διανόησης βρίσκεται και αυτός στην ίδια μοίρα. Μια προνομιούχα στο παρελθόν, μικροαστική διανόηση , που βλέπει να προνόμιά της να περιορίζονται ονειρέυεται και αυτή τον παλαιό καλό καιρό. Και αυτή επιδιώκει ΄”επιστροφή στις ρίζες”. ¨Ετσι ο Αλαβάνος , σε πληστηριασμό με Ν.Δ και ΠΑΣΟΚ προχώρησε λίγο παρά πέρα. Είπε ναι στον κρατικό καπιταλισμό αλλά όχι με το σταγονόμετρο. Ζήτησε κάτι παραπάνω. Εθνικοποίηση του Τραπεζικού Συστήματος.

  Τέλος το ΚΚΕ εκφραστής ,ενος γηρασμένου πολιτικά και περιθωριοποιημένου οικονομικά βιομηχανικού προλεταριάτου, προτείνει μια αντεπανάσταση. Επιστροφή στο Σοβιετικό κρατικό καπιταλίσμό.

  Με τον ένα η με τον άλλο τρόπο και τα τέσσερα κόμματα του πολτικού διπολισμου ,(Αριστερά-Δεξιά), κινούνται πρός την ίδια κατεύθυνση γιατί εκφράζουν τέσσερα συντηριτικά κομάτια της Ελληνικής κοινωνίας.

 Ο σημερινός κομματικός διπολισμός είναι δημιούργημα της δεκαετίας του 60. Εξέφραζε τον τότε υπαρκτό κοινωνικό διπολισμό γιαυτό και ήταν προοδευτικός. Σήμερα όμως  κοινωνικός διπολισμός έχει αλλάξει. Στο προσκήνιο της κοινωνίας έχει εμφανιστή ένα νεο, δυναμικά αναπτυσσόμενο κοινωνικό στρώμα. Μια νέα εργατική τάξη. Το προλεταριάτο της πνευματικής εργασίας. Σε διάκριση από το προλεταριάτο της σωματικής εργασίας ,το βιομηχανικό προλεταριάτο. Είναι οι νεοι προλετάριοι του ηλεκτρωνικού υπολογιστή , σε διάκριση προς τους προλετάριους του σφυροδρέπανου.Είναι οι προλετάριοι που γεννάει αναγκαστικά  η μήτρα της νεας μεγάλης βιομηχανιας των υπηρεσιών. Οι προλετάριοι της γεννιάς των 700 και του ίντερνετ. Αιχμή του δώρατος αυτής νεας εργατικής ταξης, το επιστημονικό και πολιτιστικό προλεταριάτο.

   Αυτή η νέα εργατική τάξη είναι κομματικά άστεγη. Σε εμβρυακή ,από πολτική άποψη, κατάσταση είναι ενταγμένη στο μεγάλο κόμμα των αναποφάσιστων, του λευκού και του άκυρου. Ένα μέρος της προσπάθησε να ακολουθήσει τον Τσίπρα. Βρίσκονται όμως πιο μπροστά από αυτόν. Απαγοητεύτηκαν και τον εγκατέλειψαν.

   Έτσι ο υπαρκτός κομματικός διπολισμός αδυνατεί να εκφράσει σήμερα τον υπαρκτό κοινωνικό διπολισμό. Αδυνατεί να συμπεριλάβει στους κόλπους του το νεό πρωταγωνιστή της κοινωνίας. Είναι εκφραστής ενός παλαιού κοινωνκού διπολισμού γιάυτό και είναι συντηριτικός. Γιαυτό και οδηγεί την κοινωνία από κρίση σε κρίση. Από το κακό στο χειρώτερο

  Ομως το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Το πολιτικό έμβρυο της νέας εργατικής τάξης,είτε το θέλουμε είτε όχι θα απογαλακτιστεί , θα σταθεί στα πόδια του . θα πάρει τη σκυτάλη από το βιομηχανικό προλεταριάτο , και θα γίνει ο νέος πρωταγωνιστής της ιστορίας. Θα ξεπεράσουν το σύντηριτικό σύνθημα “κάτω ο δικκοματισμός” και θα βγούν μποστά με το σύνθημα “κάτω ο διακκομματισμός”.

   Αυτοί αποτελούν την ελπίδα για ένα καλλύτερο αύριο. Αυτοί αποτελούν την ασπίδα προστασίας μπροστα στον κίνδυνο ενός πιθανού πισογυρίσματος στον φασισμό. Η εναλλακτική λύση.

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!