H “Mαύρη” ελπίδα

Μετά τις Αμερκάνικες εκλογές μια νέα ελπίδα κυριαρχεί στις συνειδήσεις της παγκόσμιας κοινωνίας. Μια ελπίδα σε “μαύρο φόντο” εξ αιτίας του προέδρου που εκλέχτηκε. Μια ελπίδα , που σε μια στιγμή  φοβου ,από την οικονομική κρίση , εποτέλεσε μια σημαντική δόση ηρεμιστικού.

  Η ελπίδα αυτή από μόνη της γεννάει το ερώτημα ,εάν θα δικαιωθούν όσοι ελπίζουν  η αν ,για μιά ακόμη φορά , θα ακολουθήσει η απαγοήτευση , όπως συνέβη και στο παρελθόν.

  Οι απόψεις μοιράζονται. Άλλοι υποστηρίζουν την δικαίωση της ελπίδας και άλλοι το αντίθετο. Κατά την άποψη αυτής της σελίδας οι πιθανότητες για δικαίωση είναι λίγες. Περισσότερες πιθανότητες συγκεντρώνει η άποψη πως και η εκλογή Ομπάμα θα αποδειχθεί ” μια από τα ίδια”. Και αυτό γιατί ο Ομπάμα δεν είναι ο πρόεδρος των μάυρων της Αμερικής. Ειναι ο μαύρος πρόεδρος των λευκών της Αμερικής. Δεν είναι εκπρόσωπος της φτωχολογιάς των μαύρων, είναι εκπρόσωπος ενός προνομιούχου κομματιού των μαύρων που έχουν αναρριχηθεί στο ανώτερο στρώμα της μεσαίας τάξης των Αμερικανών. Δεν είναι τυχαία η δήλωση της συζύγου του Ομπάμα , ότι πρώτο μέλημα του νέου προέδρου είναι η αποκατάσταση της μεσαίας τάξης της Αμερικής.

 Μια τέτοια προσπάθεια όμως σε μια στιγή σοβαρής οικονομικής κρίσης αποτελεί επιστροφή στο παρελθόν. Αποτελεί συντηρητική λογική. Είναι συντήρηση δεν είναι πρόοδος. Το ποτάμι της εξέλιξης μιας κοινωνίας δεν γυρίζει πίσω. Κάθε προσπάθεια να γυρίσει πίσω είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Μια προσπάθεια αποκατάστσης του μπακάλη σε βάρος των σουπερμάρκετ  θα αποτελούσε μια επικινδυνη οπισθοδρόμηση.

  Η μεσαία τάξη της Αμερικάνικης κοινωνίας οδηγείται στο περιθώριο της ιστορίας από τις ακατανίκητες δυνάμεις της πραγματικής οικονομίας. Η τύχη του μπακάλη της γειτονειάς είναι και η τύχη της σημερινής μεσαίας τάξης. Δεν μπορεί η Αμερικάνικη κοινωνία να στηρίξει το μέλλον της ,στις αδύναμες πλάτες της μεσαίας τάξης. Το μέλλον της Αμερικάνικης κοινωνίας μπορεί και πρέπει να στηριχτεί στις πλάτες των νέων κοινωνικών στρωμάτων που γεννήθηκαν μέσα σ΄αυτήν την κοινωνία.

   Αν από τις Αμερικάνικες εκλογές γεννήθηκε μια ελπίδα για την παγκόσμια κοινωνία , αυτη δεν είναι η εκλογή Ομπάμα. Είναι η νέα ατμομηχανή της Αμερικάνικης κοινωνίας, που έβαλε μπροστά τις μηχανές της κατά την  προεκλογική περίοδο. Και αυτή η ατμομηχανή είναι ο κόσμος του ίντερνετ. Ο κόσμος που κατά γενική ομολογία ηταν ο πρωταγωνιστής της εκλογικής επιτυχίας του Ομπάμα. Πρωταγωνιστές αυτής της ατμομηχανής ήταν ,είναι,και θα είναι ,ο κόσμος των μπλόκερς. Αυτός ο κόσμος αποτελεί την ελπίδα και την κινητήρια δύναμη της νεας κοινωνίας που έχουμε ανάγκη όλοι μας.

    Αυτή η ατμομηχανή έχοντας στις μηχανές της τα ξεπερασμένα ιδεολογικά καύσιμα του παρελθόνος, κινείται σήμερα στην παλαιά σιδηροδρομική γραμμή που οδηγεί σε αδιέξοδο.  ¨Ομως δεν υπήρχε άλλη λύση. Η μέθοδος της δοκιμής του “λάθος” ,”σωστό” ,είναι η μόνη που οδηγεί στην ανακάλυψη του ¨σωστού” . Είναι η δοκιμασμένη μέθοδος της επιστήμης. Το λάθος δεν είναι κατ΄ανάγκη κακό. Είναι η μήτρα που γέννάει το σωστό. Όλη η ιστορία της επιστήμης δεν είναι παρά μια ετέλειωτη αλυσίδα από εναλλασσόμενους κρίκους , “λαθος”, “σωστό”.

  Η νέα ατμομηχανή δεν μπορεί παρά, αργά η γρήγορα , να μπει στην τροχιά των αλαγών που έχει ανάγκη η κοινωνία σήμερα. ¨Ομως κάθε αλαγή είναι και ένας κοινωνικός πόλεμος. Καί κάθε πόλεμος έχει τις “παράπλευρες απώλειές του”. Εδώ ακριβώς βρίσκεται η μεγάλη ευθύνει που έχει αποθέσει η ιστορία στις πλάτες  αυτού του κοινωνικού στρώματος. Όσο γρηγορότερα βρεθεί στο σωστό δρόμο, τόσο μικρότερες η παράπλευρες απώλειες. Η πείρα και η μελέτη του παρελθόντος αποτελλεί πολύτιμο εργαλείο.