“Διαγενεακή δικαιοσύνη” ένα κρυπτοφασιστικό άρθρο.

 Ενα επικύνδυνο άρθρο δημοσιέυτικε στο blog “Γενιά των 700″. Τίτλος του “Διαγενεακή δικαιοσύνη”. Ένας τίτλος που έντεχνα παραπέμπει στην κρυπτοφασιστική λογική της διαγενεακής αδικίας. Μια πεμπτοφαλαγκίτικη προσπάθεια να διοχετευτεί η αγανάκτηση της γενιάς των 700 από τη λογική της ταξικής αδικίας στη λογική της διαγενεακής αδικίας. Από την πολιτική αντιπαράθεση προνομιούχων μη προνομιούχων να περάσουμε στην απολίτικη και επικίνδυνη αντιπαράθεση “παιδιών ένάντια στούς γονείς”. Η γενιά των 700 ένάντια στη γενιά των “ρετιρέ” της γενιάς του 114 και της γενιάς του πολυτεχνείου.

    “Απο τη μια μεριά η γενιά των baby boomers , του 114 και του πολυτεχνείου………..Απο την άλλη υπάρχει η γενιά των baby losers , η γενια των 700 ευρώ και η μικρώτερη αδελφούλα της η γενιά της χιλιετίας….”. υποστηρίζει ο αρθρογράφος .

    Τα χαρακώματα ενός νέου εμφυλίου αρχίζουν να οριοθετούνται.

    Με πολύ έξυπνο τρόπο ,τον Αμερικάνικο ιμπεριαλισμό τον αντικαθιστά ο οικογενειακός ιμπεριαλισμός .”..η συντριπτική πλριοψηφία (της νεολοαίας) έμαθε να ζεί υπό την ασφυκτκή προστασία και τα χρηματοδοτικά πακέτα “Μάρσαλ” της οικογένειας.” αναφέρει το άρθρο.

    Ο πατέρας έγινε ο νέος Μάρσαλ  της νεολαίας , η οικονομική του βοήθεια έγινα “το ιμπεριαλιστικό χρηματοδοτικό του πακέτο”. Έναs είναι ο εχθρός ο οικογενειακός ιμπεριαλισμός ,για τον αθρογράφο.

    Η γενιά του 114 και του πολυτεχνείου έγιναν τα ρετιρέ της κοινωνίας ,αφήνοντας στο απυρόβλητο τα ρετιρέ των μεγάλων τζακιών της οικονομίας και της πολιτικής.  “….οι νέοι ηλικιωμένοι της γενιάς του πολυτεχνείου ,ετοιμάζονται για μια δεύτερη εφηβεία. ……..από την ασφάλεια του κοινωνικού και επαγγελματικού τους ρετιρέ………”, αναφέρει ο αρθογράφος.

     Η πρωτοφανής εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο ,με τις πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού , διαστρευλώνεται και εμφανίζεται ως εκμετάλλευση της μιας γενιάς από την άλλη , ως εκμετάλευση των παιδιών από τους γονείς τους

      Με πολύ έντεχνο τρόπο συσκοτίζεται η πραγματική αλήθεια. Συσκοτίζεται η αλήθεια πως οι συνταξιούχοι της γενιάς του 114 παίρνουν σήμερα συντάξεις κατώτερες από τους γονείς τους. Ότι  οι μισθοί , τα μεροκάματα, οι ώρες εργασίας , τα συνταξιοδοτικά δικαιώματα , της γενιάς του πολυτεχνείου είναι σήμερα κατώτερα από τα αντίστοιχα των γονιών τους. Συγκαλύπτουν επικίνδυνα το αναμφισβίτητο γεγονός πως όλες οι γενιές απο τη γενιά του εμφυλίου ,του 114 , του πολυτεχνείου , και της γενιάς των 700 , είναι θύματα ένος βάρβαρου καπιταλισμού .Είναι θύματα μιας μειοψηφίας πολιτικών και οικονομικών “τζακίων” , σε συνεργασία με τα ξένα αφεντικά τους και τούς ντόπιους “παρακεντέδες”.

   Για όλες τις γενιές των μη προνομιούχων ίσχύει το “κάθε πέρσυ και καλύτερα κάθε φέτος και χειρώτερα”

   Για όλες όμως τις γενιές των προνομιούχων ισχύει το ” ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.”

     Η υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου των μη προνομιούχων έγινε χλιδή για τους προνομιούχους. 

    Αντι να δώσουν τα χέρια γονείς και παιδιά, για ένα ακατανίκητο μέτωπο ένάντια στον πραγματικό εχθρό τον βάρβαρο καπιταλισμό , κινδυνέυουν να βρεθούν αντιμέτωποι. Κινδυνεύουν για μιά ακόμη φορά να πέσουν θύματα ενός νέου εμφύλιου μεταξύ γονιών και παιδιών. Από την τραγωδία του εφύλιου  σπαραγμού 1949 , να περάσουμε σε έναν νέο εμφύλιο πόλεμο. Από τον αλληλοσπαραγμό του εργάτη με τον εργάτη ,του αγρότη με τον αγρότη , του επαγγελματία με τον επαγγελματία , να περάσουμε στον αλληλοσπαραγμό των παιδιών με τους γονείς.

     Η γενια των 700 πριν υιοθετήσει τέτοια κρυπτοφασιστικά συνθήματα , ας σκεφτεί πως γονείς και παιδιά είμαστε όλοι θύματα ενός απάνθρωπου κοινωνικού συστήματος. Ας αναλογιστεί η γενια των 700 μήπως η γενιά ων γονιών τους ζει το δικό της διπλό σιωπηλό δράμα. Μετά τις οικονομίες ΄για τις σπουδές των παιδιών τους που νοιώθουν πως πήγανε χαμένες , χάνουνε σήμερα και τα παιδιά τους. Τα παιδιά νοιώθους ξένα με τους γονείς και οι γονείς με τα παιδιά τους.

      Αυτήν την διαγενεακή αποξένωση , το σύστημα μπορεί εύκολα την μετατρέψει σε διαγενεακό μίσος , και στην κρίσιμη στιγμή σε διαγενεακό εμφύλιο πόλεμο.

      Αξιοποιώντας αυτήν την υπαρκτή αποξένωση των γενεών ,που το ίδιο το σύστημα δημιούργησε, είναι σε θέση σε συνθήκες κατάρρευσής του , να μετατρέψει τα παιδιά των μη προνομιούχων σε “ΓΕΝΙΤΣΑΡΟΥΣ” του συστήματος.

     Η γενιά των 700 είναι η νέα ατμομηχανή της κοινωνικής προόδου. Ας έχουν γνώση οι φύλακες και ας φροντίσουν να μην “κάψουν τις μηχανές της” με τα νοθευμένα , κρυπτοφασιστικά “καύσιμα” που κυκλοφορούν στην αγορά.

 

    

    

     

    

     

“Αλήτες ρουφιάνοι δημοσιογράφοι”

Τις τελευταίες δύο δεκαετίες παρατηρείται μια σημαντική αλαγή στο χώρο της δημοσιογραφίας. Οι δημοσιογράφοι από σύμμαχοι και συνεργάτες των λαϊκών κινητοποιήσεων, κύρια από τη μεταπολίτευση και μετά, μετατράπηκαν σε αντιπάλους μετά την δεκαετία του 80. Έτσι παρατηρούμε τελευταία στις πορείες διαμαρτυρίας των πολιτών να ακούγεται το σύνθημα “αλήτες ρουφιάνοι δημοσιογράφοι”.
Και φυσικά αναρωτιέται κανείς αν εχουν δίκαιο οι πολίτες ,η , αν δικαιολογημένα διαμαρτύρονται οι δημοσιογράφοι.
¨Οσο και αν , αυτό το σύνθημα ,δυσαρεστεί το δημοσιογραφικό κόσμο ,οι πολίτες έχουν απόλυτο δίκαιο. Η δημοσιογραφία έπαψε να είναι σύμμαχος των λαϊκών κινητοποιήσεων , και βρέθηκε στην αντίπερα όχθη. Έγινε αντίπαλος.
Το γεγονός αυτό μας υποχρεώνει να αναζητήσουμε την αιτία αυτού του γεγονότος ,τόσο για να ξέρουμε πως θα το αντιμετωπίσουμε , όσο και για να πειστούν οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι ότι οι πολίτες έχουν δίκαιο.
Κατά την γώμη μου η αιτία του “κακού” βρίσκεται , στο γεγονός της εμπορευματοποίησης της πληροφορίας . Στό γεγονός πως η πληροφορία έπαψε , κύρια από το 80 και μετά, να είναι δημόσιο αγαθό ,και έγινε καπιταλιστικό εμπόρευμα. Σε μιά εποχή όπου όλα τα δημόσια αγαθά εμπορευματοποιούνται η πληροφορία δεν μπορούσε να “μείνει απ΄έξω”. ¨Οταν εμπορευματοποιούνται ,παδεία, υγεία , επιστημονική γνώση,νερό, αέρας , δημόσιοι δρόμοι,λιμάνια ,και αεροδρόμια, η πληροφορία δεν ήταν δυνατόν “να τη γλυτώσει”.
Φυσική συνέπεια αυτού του γεγονότος ήταν η δημιουργία της μεγάλης βιομηχανίας παραγωγής εμπορευματικής πληροφορίας. Τα μεγάλα ιδιωτικά κανάλια και οι μεγαλοεκδότες. Φυσική συνέπεια ήταν η δημιουργία μεσαζόντων και μαγαλοδιακινητών του εμπορεύματος , οι πρωταγωνιστές των καναλίων και των εφημερίδων. Τα golden boys του ενημερωτικού συστήματος , που όπως και του τραπεζικού ,αδιαφορούν για την ποιότητα και τις συνέπειες του εμπορεύματος. Αυτό που του ενδιαφέρει είναι τα μπόνους που θα εισπράξουν ,και τα κέρδη της επιχείρησης. Τέλος φυσική συνέπεια ήταν η δημιουργία ενός δημοσιογραφικού προλεταριάτου , που σε συνθήκες οικονομικής κρίσης , υποχρεώνονται να ενδιαφέρονται περισσότερο για την επιβίωση της ειχείρησης παρά για την ποιότητα του προίόντος.
Όμως το εμπόρευμα πληροφορία έχει μια σημαντική ιδιαιτερότητα σε σχέση με τα άλλα εμπορεύματα. Εκτός από την ανταλακτική του αξία , όπως έλεγε ο Μαρξ ,έχει και την αξία χρήσης του. Και η εξία χρήσης βρίσκεται στο γεγονός πως αποτελεί πνευματική τροφή για τον άνθρωπο. Πνευματική τροφή για τον εγκέφαλο, για την σκέψη και την συνείδηση του αθρώπου. Όσο περισσότερες τοξικές ουσιες περιέχει αυτή η τροφή , τόσο περισσότερο δηλητηριασμένος ο εγκέφαλος , η σκέψη και η συνείδηση των ανθρώπων. ¨Οσο περισσότερο τοξική η πληροφορία τόσο δυσκολώτερη η απεξάρτηση . Τόσο μεγαλύτερη η ανάγκη για περισσότερη κατανάλωση .Τόσο μεγαλύτερα τα κερδη των αφεντικών.
Μια δηλητηριασμένη όμως σκέψη και συνήδειση των πολιτών δεν ωφελεί μόνο τα αφεντικά της ενημερωτικής βιομηχανίας. Ωφελεί όλα τα αφεντικά ,γιατί με τον τρόπο αυτό μπορούνπιό εύκολα να επιβάλουν τον εργασιακό μεσαίωνα. Έτσι η βιομηχανια αυτή από τα ίδια τα πράγματα γίνεται το χαϊδεμένο παιδί όλων των άλλων βιομηχανιών, αλλά και του κράτους των βιομηχάνων.
Η Βιομηχανία της πληροφόρησης έγινε η περισσότερο επικίνδυνη βιμηχανία παραγωγής τοξικών αποβλήτών. Και το οικολογικό κίνημα κάτι πρέπει να κάνει για την προστασία του κινωνικού περιβάλλοντος. Κάτι πρέπει να κάνουμε για τις τοξικές ουσίες που υπάρχουν στα πνευματικά τρόφιμα.
Η λύση δεν είναι δύσκολη αρκεί να κάνουμε ότι γίνεται με τα άλλα τρόφιμα. Ότι γίνεται με την παραγωγή οικολογικών τροφών. Να παράγουμε “οικολογική πληροφορία”. Πλήροφορία χωρίς τοξικά. Το εργαλείο υπάρχει ,είναι το ίντερννετ. Καλλίεργητές υπάρχουν είναι οι μπλόκερς. Δεν απόμένει παρά εκπαίδευσή τους από ειδικούς επιστήμονες. Δεν απόμένει παρά γνωση των τοξικών μιας πληροφορίας , η εξέυρεση των πηγών για τίς κατάλληλες πρώτες ύλες του προϊόντος , και η οργάνωση ενός δικτύου εθελοντών διακίνησης του αγαθού.
Εκείνο όμως που χρειάζεται πάνω από όλα είναι η συνειδητοποίση πως χωρίς προστασία του πνευματικού περιβάλλοντος από τα τοξικά απόβλητα των ενημερωτικών βιομηχανιών , δεν είναι δυνατή η προστασία του φυσικού περιβάλλοντος από τα δικά του τοξικά απόβλητα.

Νόμιμοι Κουκουλοφόροι

Ετυχε να παρευρεθώ στην μεγάλη πορεία της Δευτέρας στο Σύνταγμα. Είδα την πορεία και τους κουκουλοφόρους με τα μάτια μου. Είδα τις φωτιές στις καρδιές της νεολαίας και τις φωτιές στα κτίρια γύρω από την πορεία. Γύρισα σπίτι και άνοιξα την τηλεόραση. Η μία εικόνα ,καμία σχέση με την άλλη. Στην πραγματική εικόνα κυριαρχούσε η πορεία. Στην εικονική πραγματικότητα της τηλεόρασης κυριαρχούσε η φωτιά. Είχες την εντύπωση πως η Αθήνα καίγεται. Η πόλι πηρε φωτιά από την μια άκρη στην άλλα.

     Εύλογο να αναρωτηθεί κανείς ποιά φλόγα είναι περισσότερο επικίνδυνη. Η φλόγα του κουκουλοφόρου στο κτίριο η η φλογα της τηλεόρασης. Η φλόγα που ανάβει ο παράνομος κουκουλοφόρος σ’ενα κτίριο ; Η η φλόγα του νόμιμου “κουκουλοφόρου “που καίει μέσα στο σπίτι του κάθε έλληνα. Ποιός είναι πιό επικίνδυνος. Ο κουκουλοφόρος με την μάσκα η ο κουκουλοφόρος χωρίς μάσκα. Μήπως ο πρώτος είναι το εργαλείο για να κάνει τη δουλειά του ο δεύτερος;

    Σίγουρα πιό επικύνδυνος για το λαό ειναι ο νόμιμος “κουκουλοφόρος”. Η τηλεόραση.

    Η φλόγα του παράνομου καίει ένα άψυχο κτίριο. Η η φλογα του “νόμιμου” καίει τις συνειδείσεις των αδικημένων αυτής της κοινωνίας. Ρίχνει λάδι “στη φωτιά του φόβου” για να παραλύσει η λογική του αδικημένου.Τρομοκρατεί τις ψυχες των αγανακτισμένων για να  αποτραπεί η δράση τους.

     Η στιγμή της νόμιμης τρομοκρατίας των ΜΜΕ δεν είναι τυχαία. Η πρωτοφανής οικονομική κρίσι. Το “ανίερο” σκάνδαλο του Βατοπεδίου. Η καταλήστευση του δημόσιου πλούτου. ΟΙ υποθέσεις Ziemes και Vodafone .H αυξανόμενη διαφθορά.

     Όλα αυτά προκαλούν ένα τεράστιο κύμα αγανάκτησης των πολιτών. Και η αγανάκτηση μπορεί να οδηγήσει στο ξύπνημα των σεινηδείσεων των αδικημένων. Μπορεί να οδηγήσει στη λογική αναζήτηση των υπεύθυνων αυτής της κατάστασης ,και να στραφούν εναντίον τους.

     Αυτό φοβάται και τρέμει το σημερινό σύστημα εξουσίας. Ξέρουν πολύ καλά που μπορεί να οδηγήσει μια παρατεταμένη κρίση. Και τό μόνο αποτελεσματικό όπλο τους είναι ο φόβος. Ξέρουν πολύ καλά πως ο φόβος των όπλων δεν αποδίδει σήμερα. Είναι πολύ πιό αποτέλσματικό το όπλο του φόβου. Ανάβουν τις φωτιές του φόβου για να καλύψουν με τον καπνό τους μια τραγική πραγματικότητα. Για να εμποδίσουν τον λαό να δει τι κρίβεται κάτω από τον καπνό. Για να μη μπορούν να δούν το στόχο του αγώνα τους και να στραφούν ένάντια στούς κουκουλοφόρους η ένάντια στους  μπάτσους μένοντας οι ίδιοι στο απυρόβλητο της ιερης αγανάκτησης των πολιτών.

    Απέναντι σε με μια τέτοια τρομοκρατία του φόβου ένα ειναι το “αντιπαλον δέος”. Ένας είναι ο εχθρός του. Η αντιτρομοκρατική δράση των μλόκερ. Η νομεκλατούρα της Αριστεράς δεν μπορεί να σταθεί απέναντι. Έχει συμμαχίσει με τους νόμιμους “κουκουλοφόρους” των ΜΜΕ για να εξασφαλίσει την καρέκλα της.

    Μόνο η γενιά των 700 με όπλο το ίντερνετ μπορεί να εξουδετερώσει έναν εχθρό που είναι μέσα σε κάθε σπίτι .Γιατι μόνο το ίντερνετ μπορεί να μπει στο σπίτι του κάθε αδικημένου και να αντιμετωπίσει τον εχθρό σώμα με σώμα.

     Για να γίνει όμως αυτό θα πρέπει οι μπλοκερς να οργανωθούν σε “κανονικό ηλεκτρονικό στρατό” όπως και οι αντίπαλοί τους. Χρειάζονται ηλεκτρονικοί στρατηγοί, αξιωματικοί και στρατιώτες. Πάνω από όλα όμως χρειάζονται τα κατάλληλα ηλεκτρονικά όπλα και πολεμοφόδια. Ο αγώνας δεν κερδίζεται με ανοργάνωτους ελευθερους  σκοπευτές .

      Αυτά διστυχώς σήμερα λείπουν από την μπλοκόσφαιρα. Έτσι ο εχθρός αγωνίζεται χωρίς αντίπαλο.

      Και υπάρχει μεγάλος κίνδυνος όταν η εξουσία λειτουργεί χωρίς υπολογίσιμο αντίπαλλο να εκτρέψει την πορεία προς φασιστικά μονοπάτια.Τα πρώτα σημάδια φάνηκαν στον ορίζοντα ,για  “κατάσταση εκτάτου ανάγκης” στη χώρα.

      ΜΠΛΟΚΕΡΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΓΡΗΓΟΡΕΙΤΕ ΠΡΙΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ. 

    

Μοναχικές Γυναίκες

Περπαντώντας στούς δρόμους της πλατείας  “Ομονοίας” της μπλοκόσφαιρας δεν είναι δύσκολο για έναν “νεοφώτιστο” να διακρίνει τις παρέες των μοναχικών ανδρών και γυναικών. Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθείς πόσο πιό έντονο είναι το συναίσθημα της μοναξιάς σε μια μοναχική γυναίκα , σχετικά με τον άνδρα.

Δεν μπορεί παρά να αναρωτηθείς γιατί αυτή η  τόση ανθρώπινη μοναξιά.

 Πολλές γυναίκες ξεκινούν έναν εμφύλιο πετροπόλεμο με τους άνδρες έχοντας υψομένη τη σημαία του “εσύ φταίς “ και οι άνδρες ανταπαντούν με τον ίδιο τρόπο.

 Τέλευταία υψώθηκε  η λευκή σημαία της “ανακωχής” με σύνθημα το “φταίμε και οι δυό” . Έφταιξα και εγώ έφταιξες και συ παραδέχονται δυό σύντροφοι μετά το χωρισμό. Έφταιξε και η μαμά και ο μπαμπάς λέει το παιδί για το χωρισμό των γονιών του. Και φυσικά οι ενοχές και των δύο χωρισμένων “στα ύψη”.

   Αυτό που δεν πέρασε ίσως ποτέ από το μυαλό, είναι το ενδεχόμενο να μην φταίει κανείς από τούς δυό. Το ενδεχόμενο ,άνδρας ,γυναίκα και παιδιά να είναι όλοι τους θύματα μιας κτάστασης ,έξω από τον εαυτό τους. Να είναι θύματα μιας κοινωνικής ζούγκλας ,που οι ανεξέλεκτες δυνάμεις της οδηγούν στο αδιέξοδο της μοναξιάς. Μια κοινωνία που σου επιτρέπει να επιλέξεις πόιό μανοπάτι θα ακολουθήσεις για να φθάσεις στη μοναξιά ,αλλά δεν σου επιτρέπει να το αρνηθείς ¨Ενα μονοπάτι που οδηγεί τελικά στην αποξένωση του ανθρώπου από τον εαυτό του. Στη μοναξία του ανθρώπου από το άτομό του. Στο “διαζύγιο” της μάνας και του πατέρα από τον εαυτό τους ,πρίν προχωρίσουν στο διαζύγιο μεταξύ τους.

   Μια υποχρεωτική ανθρώπινη πορεία στη ζωή, όπου η γυναικεία φύση δέχεται πολύ οδυνηρά χτuπήματα για να αποξενωθεί από τη γυναικεία τηςσυνείδηση. Για να αποξενωθεί η γυναίκα από τον εαυτό της .Τα χτυπήματα αυτά είναι πολύ πιό οδυνηρά από τα αντίστοιχα χτυπήματα στην ανδρική φύση. Γιαυτό και ο πόνος του αποχωρισμού αυτού είναι μεγαλύτερος στην γυναίκα από ότι στον άνδρα.

   Αυτός ο ενστικτώδης και όχι συνηδειτός πόνος κάνει τη γυναίκα να νοιώθει σαν το αγριο ζωάκι μέσα στό κλουβή. Και αν κάποιος άνδρας νοιώσει τη μοναξιά της και απλώσει  το χέρι για   βοήθεια , αντιδρά σαν το αγρίμι . Έτοιμη  να το γρατσουνίσει η να απομακρυνθεί. Όταν ξαναβρεθεί μόνη παρέα με τη γυναικεία της φύση, επαναλαβμάνει το τραγούδι:

   ” δωσ΄μου ένα χέρι να πιαστώ

     να πιαστώ να κρατηθώ” η

   ” δώσμου το χρόνο σου

     και εγώ θα γύρω

    το κεφάλι μου στον  ώμο σου” .

    Η γυναικεία όμως συνείδηση αποξενωμένη από τη γυναικεία φύση αντιδρά.

            ” Μα η τρομαγμένη μου καρδιά

              Μου λέει δεν γίνεται

             Στου πρώτου άγνωστου το γειά

             Δεν παραδίνεται.”

            Σε μια τέτοια τρογμαγμένη καρδιά δεν μπορεί παρά και ο ανδρας μέσα από το δικό του κλουβί της μοναξιάς να απαντά με τό τραγούδι.

           Πιό καλλή η μοναξιά

          Από σένα που σε χάνω

     Φυσικά η ιστορία επαναλαμβάνεται. Ο ένας χωρισμός διαδέχεται τον άλλο. Και αυτό γιατί δυστυχώς η μοναξιά δεν αντιμετωπίζεται με μοναξιά. Δύο μοναξιές δύσκολα κάνουν μια καλλή παρέα.

     Έτσι σε κάποιο στάδιο της  ζωής τους οι άνθρωποι συνειδητοποιούν πως ” εμείς για αλλού  κινησαμε και αλλού η ζωή μας πάει” . Τώρα όμως είναι πλέον αργά σκέφτονται οι περισσότεροι.

Είναι όμως αργά πραγματικά ;  Και αν είναι αργά πραγματικά μήπως ισχύει το ” κάλλιο αργά παρά ποτέ γιατί ποτέ δεν είναι αργά”

    Μήπως έστω και αργά κάποτε πρέπει να ξεκινήσουν οι άνθρωποι, έναν αγώνα ένάντια στην  “επιδημία” της κοινωνικής αποξένωσης και της ανθρώπινης μοναξιάς; Μήπως κάποτε πρέπει να ξεκινήσει μια προσπάθεια απελευθέρωσης του ανθρώπου από τη μοναξιά με τον εαυτό του; Μήπως κάποτε πρέπει να σταματήσει ο “εμφύλιος” πετροπόλεμος ανάμεσα στη γυναίκα και τον άντρα για τον υπέυθυνο της μοναξιάς; Μήπως πρέπει έστω και αργά να ξφύγει ο άνθρωπος από τα “λιμνάζοντα ύδατα” του ” φταίμε κ’οι δυό για την αγάπη μας που κάναμε κομάτια”;

   Μήπως κάποτε ανδρες και γυναίκες , γονείς και παιδιά πρέπει να δώσουνε τα χέρια , και να αποτελέσουνε μια ακατανίκητη δύναμη ενάστια σε μια κοινωνία που γεννάει μοναξιά ; Μια ακατανίκητη δύναμη για κοινωνικές αλλαγές που θα απελευθερώνουν τον άνθρωπο από την κοινωνική αποξένωση και την ανθρώπινοι μοναξιά;

Δεν φταίει ο άνδρας , δεν φταίει η γυναίκα, δεν φταίνε και οι δυό για την ανθρώπινη μοναξιά. Όλοι είναι θύματα μιας κοινωνίας που γεννάει μοναξιά. Και πρέπει να την αλλάξουμε

      Μεγάλλοι ανθρωπιστές φιλόσοφοι μας έδειξαν το δρόμο. Φθάνει να τους μελετήσουμε , να τους κρίνουμε , κ.αι να επιλέξουμε τον δικό μας δρόμο που οδηγεί στην απελευθέρωση του ανθρώπου από την Κοινωνική αποξένωση και τη μοναξιά με τον εαυτό του