Μοναχικές Γυναίκες

Περπαντώντας στούς δρόμους της πλατείας  “Ομονοίας” της μπλοκόσφαιρας δεν είναι δύσκολο για έναν “νεοφώτιστο” να διακρίνει τις παρέες των μοναχικών ανδρών και γυναικών. Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθείς πόσο πιό έντονο είναι το συναίσθημα της μοναξιάς σε μια μοναχική γυναίκα , σχετικά με τον άνδρα.

Δεν μπορεί παρά να αναρωτηθείς γιατί αυτή η  τόση ανθρώπινη μοναξιά.

 Πολλές γυναίκες ξεκινούν έναν εμφύλιο πετροπόλεμο με τους άνδρες έχοντας υψομένη τη σημαία του “εσύ φταίς “ και οι άνδρες ανταπαντούν με τον ίδιο τρόπο.

 Τέλευταία υψώθηκε  η λευκή σημαία της “ανακωχής” με σύνθημα το “φταίμε και οι δυό” . Έφταιξα και εγώ έφταιξες και συ παραδέχονται δυό σύντροφοι μετά το χωρισμό. Έφταιξε και η μαμά και ο μπαμπάς λέει το παιδί για το χωρισμό των γονιών του. Και φυσικά οι ενοχές και των δύο χωρισμένων “στα ύψη”.

   Αυτό που δεν πέρασε ίσως ποτέ από το μυαλό, είναι το ενδεχόμενο να μην φταίει κανείς από τούς δυό. Το ενδεχόμενο ,άνδρας ,γυναίκα και παιδιά να είναι όλοι τους θύματα μιας κτάστασης ,έξω από τον εαυτό τους. Να είναι θύματα μιας κοινωνικής ζούγκλας ,που οι ανεξέλεκτες δυνάμεις της οδηγούν στο αδιέξοδο της μοναξιάς. Μια κοινωνία που σου επιτρέπει να επιλέξεις πόιό μανοπάτι θα ακολουθήσεις για να φθάσεις στη μοναξιά ,αλλά δεν σου επιτρέπει να το αρνηθείς ¨Ενα μονοπάτι που οδηγεί τελικά στην αποξένωση του ανθρώπου από τον εαυτό του. Στη μοναξία του ανθρώπου από το άτομό του. Στο “διαζύγιο” της μάνας και του πατέρα από τον εαυτό τους ,πρίν προχωρίσουν στο διαζύγιο μεταξύ τους.

   Μια υποχρεωτική ανθρώπινη πορεία στη ζωή, όπου η γυναικεία φύση δέχεται πολύ οδυνηρά χτuπήματα για να αποξενωθεί από τη γυναικεία τηςσυνείδηση. Για να αποξενωθεί η γυναίκα από τον εαυτό της .Τα χτυπήματα αυτά είναι πολύ πιό οδυνηρά από τα αντίστοιχα χτυπήματα στην ανδρική φύση. Γιαυτό και ο πόνος του αποχωρισμού αυτού είναι μεγαλύτερος στην γυναίκα από ότι στον άνδρα.

   Αυτός ο ενστικτώδης και όχι συνηδειτός πόνος κάνει τη γυναίκα να νοιώθει σαν το αγριο ζωάκι μέσα στό κλουβή. Και αν κάποιος άνδρας νοιώσει τη μοναξιά της και απλώσει  το χέρι για   βοήθεια , αντιδρά σαν το αγρίμι . Έτοιμη  να το γρατσουνίσει η να απομακρυνθεί. Όταν ξαναβρεθεί μόνη παρέα με τη γυναικεία της φύση, επαναλαβμάνει το τραγούδι:

   ” δωσ΄μου ένα χέρι να πιαστώ

     να πιαστώ να κρατηθώ” η

   ” δώσμου το χρόνο σου

     και εγώ θα γύρω

    το κεφάλι μου στον  ώμο σου” .

    Η γυναικεία όμως συνείδηση αποξενωμένη από τη γυναικεία φύση αντιδρά.

            ” Μα η τρομαγμένη μου καρδιά

              Μου λέει δεν γίνεται

             Στου πρώτου άγνωστου το γειά

             Δεν παραδίνεται.”

            Σε μια τέτοια τρογμαγμένη καρδιά δεν μπορεί παρά και ο ανδρας μέσα από το δικό του κλουβί της μοναξιάς να απαντά με τό τραγούδι.

           Πιό καλλή η μοναξιά

          Από σένα που σε χάνω

     Φυσικά η ιστορία επαναλαμβάνεται. Ο ένας χωρισμός διαδέχεται τον άλλο. Και αυτό γιατί δυστυχώς η μοναξιά δεν αντιμετωπίζεται με μοναξιά. Δύο μοναξιές δύσκολα κάνουν μια καλλή παρέα.

     Έτσι σε κάποιο στάδιο της  ζωής τους οι άνθρωποι συνειδητοποιούν πως ” εμείς για αλλού  κινησαμε και αλλού η ζωή μας πάει” . Τώρα όμως είναι πλέον αργά σκέφτονται οι περισσότεροι.

Είναι όμως αργά πραγματικά ;  Και αν είναι αργά πραγματικά μήπως ισχύει το ” κάλλιο αργά παρά ποτέ γιατί ποτέ δεν είναι αργά”

    Μήπως έστω και αργά κάποτε πρέπει να ξεκινήσουν οι άνθρωποι, έναν αγώνα ένάντια στην  “επιδημία” της κοινωνικής αποξένωσης και της ανθρώπινης μοναξιάς; Μήπως κάποτε πρέπει να ξεκινήσει μια προσπάθεια απελευθέρωσης του ανθρώπου από τη μοναξιά με τον εαυτό του; Μήπως κάποτε πρέπει να σταματήσει ο “εμφύλιος” πετροπόλεμος ανάμεσα στη γυναίκα και τον άντρα για τον υπέυθυνο της μοναξιάς; Μήπως πρέπει έστω και αργά να ξφύγει ο άνθρωπος από τα “λιμνάζοντα ύδατα” του ” φταίμε κ’οι δυό για την αγάπη μας που κάναμε κομάτια”;

   Μήπως κάποτε ανδρες και γυναίκες , γονείς και παιδιά πρέπει να δώσουνε τα χέρια , και να αποτελέσουνε μια ακατανίκητη δύναμη ενάστια σε μια κοινωνία που γεννάει μοναξιά ; Μια ακατανίκητη δύναμη για κοινωνικές αλλαγές που θα απελευθερώνουν τον άνθρωπο από την κοινωνική αποξένωση και την ανθρώπινοι μοναξιά;

Δεν φταίει ο άνδρας , δεν φταίει η γυναίκα, δεν φταίνε και οι δυό για την ανθρώπινη μοναξιά. Όλοι είναι θύματα μιας κοινωνίας που γεννάει μοναξιά. Και πρέπει να την αλλάξουμε

      Μεγάλλοι ανθρωπιστές φιλόσοφοι μας έδειξαν το δρόμο. Φθάνει να τους μελετήσουμε , να τους κρίνουμε , κ.αι να επιλέξουμε τον δικό μας δρόμο που οδηγεί στην απελευθέρωση του ανθρώπου από την Κοινωνική αποξένωση και τη μοναξιά με τον εαυτό του